شعر فارسی آیات غمزه

چه از ضریح و چه از زائرش غبار بگیرم...

زهرا سپه کار — Sat, 25 Sep 2021 07:29:00 GMT

به اربعین همه خونگریه های دشت و کویرم
کجاست قلب صبوری که گم شده ست مسیرم

چو قطره ای که به دریا چو گرد در شب صحرا
بعید نیست اگر در میان راه بمیرم

پیاده آمده ام کربلا که با تو بگویم
فدای قافله ی اشک کودکان اسیرم

چه سفره ها که بینداخت قدر دار و ندارش
به راه، پیرزنی که نگفت هیچ فقیرم

به شوق کفش مرا واکس زد که فرق ندارد
چه از ضریح و چه از زائرش غبار بگیرم

دعایی ام که ندیده به عمر رنگ اجابت
نمانده غیر رسیدن به زیر قُبّه گزیرم

از حق، حتی دو حرف گفتن تلخ است

امید مهدی نژاد — Sat, 17 Aug 2013 05:28:00 GMT

در منظرِ شب، کلامِ روشن تلخ است
بر بادکنک، بوسه ی سوزن تلخ است
شیرین کاریم، دوستان! مصلحت است
از حق، حتی دو حرف گفتن تلخ است

در خویش گِره شدیم واکن ما را

امید مهدی نژاد — Thu, 12 Apr 2012 05:32:00 GMT

ای مرگ! بیا و جا به جا کن ما را
در خویش گره شدیم واکن ما را
دیری است که شب نشینِ رویای توایم
از پشت ستاره ها صدا کن ما را

پرونده ی جرمِ مستند را چه کنم؟

امید مهدی نژاد — Thu, 12 Apr 2012 05:26:00 GMT

هنگامه ی نفسِ بی خرد را چه کنم؟
پرونده ی جرمِ مستند را چه کنم؟
امروز چو باد از کمینت رَستم
فردا سنگینیِ لحد را چه کنم؟

گل ها همه آفتابگردانِ تواند

امید مهدی نژاد — Thu, 12 Apr 2012 05:24:00 GMT

تو قیصری و این همه مردانِ تواند
شاعرترها آینه گردانِ تواند
تا آیه ی نور از لبت می جوشد
گل ها همه آفتابگردانِ تواند

آنها آتش شدند، ما دود شدیم

امید مهدی نژاد — Thu, 12 Apr 2012 05:21:00 GMT

آنها هیزم شدند، ما عود شدیم
آنها آتش شدند، ما دود شدیم
رفتند و شدند مردِ مردستان ها
ماندیم و نرانِ ماده اندود شدیم

آدم از شهر، شهر از آدم خسته است

امید مهدی نژاد — Thu, 12 Apr 2012 05:15:00 GMT

آدم از شهر، شهر از آدم خسته است
بیزاری با دوندگی پیوسته است
حق است اگر پیاده ها نومیدند
چشمانِ فرشته ی عدالت بسته است

گندم را از دهانِ مردم نبُرید

امید مهدی نژاد — Thu, 12 Apr 2012 05:11:00 GMT

پیشانیِ سرنوشت ارزانیِ تان
فردامان-خوب و زشت- ارزانی تان
گندم را از دهانِ مردم نبُرید
باری، باغِ بهشت ارزانی تان

بر دوشِ پیاده ها سواری کردند

امید مهدی نژاد — Thu, 12 Apr 2012 04:57:00 GMT

بر گُرده ی ساده ها سواری کردند
بر شانه ی جاده ها سواری کردند
اسب و فیل و شاه و وزیر از پیِ هم
بر دوشِ پیاده ها سواری کردند

این بود عدالتی که دیشب گفتی؟

امید مهدی نژاد — Thu, 12 Apr 2012 04:50:00 GMT

از دولت ِ مردمِ مهذب گفتی
از جادوی نسخه ی مجرب گفتی
ای دوست که می بینم امروزت را
این بود عدالتی که دیشب گفتی؟

گم شد در قیل و قال، گم شد سخنم

امید مهدی نژاد — Thu, 12 Apr 2012 04:29:00 GMT

گم شد در قیل و قال، گم شد سخنم
در بهت گذشت فرصتِ دم زدنم
بستند به لقمه های شیرین، باری
تا وا نشود به حرفِ تلخی دهنم

شرحِ زلفش شیخ اجل می طلبد

امید مهدی نژاد — Thu, 12 Apr 2012 04:20:00 GMT

عمری به بلندای ازل می طلبد
شرحِ زلفش شیخ اجل می طلبد
بس نیست دو بیتِ مختصر، حوصله کن
این قصه دراز است، غزل می طلبد

ابرم، اما ز بادها مأیوسم

امید مهدی نژاد — Thu, 12 Apr 2012 04:13:00 GMT

ابرم، اما ز بادها مأیوسم
باران نشوم در آسمان می پوسم
هر چند شهید می شوم در چشمش
فردا لبِ آفتاب را می بوسم

جای تو هنوز در جهانم خالی است

امید مهدی نژاد — Thu, 12 Apr 2012 04:11:00 GMT

گفتم که از آن طریق برمی گردی
با اندوهی عمیق برمی گردی
جای تو هنوز در جهانم خالی است
می دانستم، رفیق! برمی گردی

روزم که به شب رسید، شب را چه کنم؟

امید مهدی نژاد — Thu, 12 Apr 2012 04:05:00 GMT

روزم که به شب رسید، شب را چه کنم؟
با درد شدم رفیق، تب را چه کنم؟
گیرم که هوس را به ادب خواباندم
بی خوابیِ عشقِ بی ادب را چه کنم؟

می خواستم از خدا بگویم، که نشد

امید مهدی نژاد — Thu, 12 Apr 2012 04:03:00 GMT

می خواستم از خدا بگویم، که نشد
از آخر ماجرا بگویم، که نشد
حتی گفتم دلی به دریا بزنم
یک بار هم از شما بگویم، که نشد

ما بین هزار دستِ رد، سرگردان

امید مهدی نژاد — Thu, 12 Apr 2012 04:01:00 GMT

ما بین هزار دستِ رد، سرگردان
بی عشق، ورای نیک و بد سرگردان
از روزِ ازل در پیِ تصویر زنی
در من مردی است تا ابد سرگردان

نقشی گنگم، ببین و معنایم کن

امید مهدی نژاد — Thu, 12 Apr 2012 03:58:00 GMT

برمی گردم، بیا تماشا کن
نقشی گنگم، ببین و معنایم کن
می ترسم، پشتِ پرده ی ابیاتم
پنهان شده ام، بخوان و پیدایم کن

سلمانی، بوذری، کمیلی بفرست

امید مهدی نژاد — Thu, 12 Apr 2012 03:55:00 GMT

آواره ی شامیم، سهیلی بفرست
سلمانی، بوذری، کمیلی بفرست
آتشکده ها دوباره روشن شده اند
باران کاری نکرد، سیلی بفرست

دامیم، که از لقمه نمی پرهیزیم

امید مهدی نژاد — Thu, 12 Apr 2012 03:51:00 GMT

خامیم، که از حرص و هوس لبریزیم
دامیم، که از لقمه نمی پرهیزیم
یا عهدی عرضه کن که ایمان آریم
یا غیرتِ آن که از میان برخیزیم

دنیا باشد برای اهلش، باشد

امید مهدی نژاد — Thu, 12 Apr 2012 03:40:00 GMT

سنگین شد بارِ عهد بر دوش علی
در چاه افتاد آهِ خاموش علی
دنیا باشد برای اهلش، باشد
ای مرگ! بیا، بیا در آغوش علی

با این همه شیعه، باز تنهاست علی

امید مهدی نژاد — Wed, 11 Apr 2012 12:47:00 GMT

در شور و شرِ حجاز تنهاست علی
در نیمه شبِ نماز تنهاست علی
ما نیز نمی فهمیم اندوهش را
با این همه شیعه، باز تنهاست علی

در معرکه ی جنگ علی ماند و علی

امید مهدی نژاد — Wed, 11 Apr 2012 12:42:00 GMT

فرسنگ به فرسنگ علی ماند و علی
ای مرگ به نیرنگ، علی ماند و علی
در عرصه ی لاف کوفیان سردارند
در معرکه ی جنگ علی ماند و علی

آن جانِ جهانِ جود بر می گردد

امید مهدی نژاد — Wed, 11 Apr 2012 12:23:00 GMT

آن جانِ جهانِ جود بر می گردد
بر اجدادش درود- برمی گردد
مردی که شنیده اید غیبت دارد
با آنکه نرفته بود برمی گردد

طومارِ هزار شنبه را پیچیده

امید مهدی نژاد — Wed, 11 Apr 2012 12:20:00 GMT

شب رفته و با سپیده بر می گردد
خورشیدِ داغ دیده بر می گردد
طومارِ هزار شنبه را پیچیده
در جمعه ی برگزیده بر می گردد

پایان هزاره بود و خورشید نبود

امید مهدی نژاد — Wed, 11 Apr 2012 12:15:00 GMT

شب بود و ستاره بود و خورشید نبود
پایان هزاره بود و خورشید نبود
برخاک خروسِ مُرده ای حک شده بود:
یک حنجرِ پاره بود و خورشید نبود

گفتیم، هزار سال گفتیم و نشد

امید مهدی نژاد — Wed, 11 Apr 2012 12:13:00 GMT

در پرده ی قیل و قال گفتیم و نشد
از پنجره ی خیال گفتیم و نشد
گفتند: بگو، تا دلت آرام شود
گفتیم، هزار سال گفتیم و نشد